سپهدار انصاری‌نیک، مدیرعامل پتروشیمی بندر امام، با وجود سود حدود ۸ هزار میلیارد تومانی شرکت، پروژه‌ای به ارزش یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار تعریف کرده است؛ در حالی که سکوت و بی‌تفاوتی مدیران سابق و فعلی هلدینگ خلیج فارس، بخش عجیب این ماجراست .

بندر امام غولی با سبدی متنوع از آروماتیک‌ها، الفین‌ها و خوراک‌های پایه است؛ نقطه اتصال زنجیره‌ای که از امیرکبیر و تندگویان تا خوزستان، کارون، شیمی‌بافت، رجال، ابن‌سینا و بیستون امتداد دارد.

ریسکی فراتر از یک خطای مدیریتی

کوچک‌ترین اختلال در این مجتمع، دومینویی از بحران را در کل صنعت پتروشیمی به راه می‌اندازد. از همین رو، هر تصمیم اشتباه در بندر امام نه‌فقط یک خطای مدیریتی، بلکه یک ریسک ملی محسوب می‌شود.

حال سؤال ساده است: شرکتی با سود ۸ هزار میلیارد تومان، با چه منطقی پروژه‌ای ۱.۴ میلیارد دلاری را پیش می‌برد؟ تأمین مالی قرار است از بدهی و استقراض باشد یا فشار بیشتر بر زنجیره خوراک؟ آیا پای پیمانکاران خاص یا انتفاع یک گروه مشخص در میان است؟

پروژه «بندر امام نوین» از سال ۱۴۰۲ کلید خورده و شامل کلرآلکالی ۱ و ۲ و تکمیل زنجیره ارزش آن است؛ بخشی از اجرای آن به دوره مدیریت محمد شریعتمداری بازمی‌گردد. در این میان، پرسش‌های اساسی مطرح است: چرا هزینه‌های شرکت طی یک سال از ۷ همت به ۱۳ همت رسیده و تقریبا دو برابر شده است؟ آیا برنامه هلدینگ خلیج فارس برای عرضه سهام بندر امام در بورس، مشابه اروند، با توجه به سود ناچیز شرکت و فروش ۱۰۸ همتی، اجحاف به سهام‌داران نیست؟ چرا شریعتمداری تاکنون این «غول کاغذی» را متوقف یا حذف نکرده است؟ آیا او از پشت‌پرده پروژه بندر امام نوین و پرونده انصاری‌نیک اطلاع دارد؟